روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت شصت و دوم :
چند ثانیه سکوت بین ما کش آمد؛ سکوتی کشدار و سنگین که حتی صدای یکنواخت فن‌های هواکش و وزوز مانیتورها هم نتوانست آن را بشکند.آذر نگاهش را از مانیتورها گرفت و گفت:
— تو بس کن ..راه بیفت باید بریم بقیه بخش‌ها رو ببینیم....خیلی وقت نداریم...یالا راه بیفت... بریم...
لحنش کاملاً عادی بود، انگار نه انگار چند دقیقه پیش من روبه‌رویش ایستاده بودم و حرفی زده بودم. انگار اصلا ان مکالمه چند دقیقه
لطفا صبر کنید...
مادمازل
3اوه پس اگر بفهمه که هومان و سپر خودش کرد تا تیر نخوره پس چی 😅