دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و پنجاه و ششم :
*******
لاله پله‌های منتهی به حیاط را به آرامی پایین رفت. روی آخرین پله ایستاد و نگاهش دورتادور باغ را نظاره کرد. صدای جیرجیرک‌ها خطی ممتد بود که سکوت سنگین شب را می‌شکست. هوا مطبوع و دلنشین بود، یک نفس عمیق کشید، لبخند زد و قدم برداشت.
چراغ‌های حباب‌دار جلوی ساختمان سوخته بود و فقط چند چراغ در اطراف روشن بود که کمک زیادی به روشنایی باغ نمی‌کرد، اما اهالی خانه حتی میان سیاهی شب هم،
لطفا صبر کنید...
