بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و پنجاه و یک :
و این حرف که بازدمِ سنگینِ هامین و زیر افتادنِ شانه‌هایش را باعث شد تا نگاهش به مانندِ کوهِ فروریخته‌ای از آشوبِ درون به این دریای طوفان از سر گذرانده و رنگِ خشکی به خود دیده افتاد، هیچ نگفت؛ تا اینکه جانان خودش آه از زندانِ سینه فراری داد، کامش را تلخ کرده به سوزِ این آه که از نفسی حیاتبخش برایش تنها هوایی مُرده باقی گذاشت، زبانی روی لبانش کشید و با مکث به عقب برگشت. چشمش که به هامین اف
لطفا صبر کنید...
فرشته
0جذابیت این رمان، دل می بره😍❤️