حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت هشتاد و نهم :
وزش باد تنها حسی که بود که مرا به خود آورد! احساس غریب رهایی را نمیشد توصیف کرد. گویی میان زمین و آسمان معلق بودم، نه تکیهگاهی زیر پا، نه مانعی بالای سر. ولی این معلق بودن، سنگین و ترسناک نبود. بالعکس، سبکیِ شگفتانگیزی تمام وجودم را فرا گرفته بود؛ رهاییِ شیرینی که گویی تمام سلولهای بدنم پس از هفده سال حبس، برای نخستین بار نفس میکشیدند. آزاد بودم. واقعاً آزاد.
آهسته چشمانم ر
لطفا صبر کنید...

عاطی
2ممنون از اینکه پارت دادی. ..منتظر بودم بابای واقعیشو ببینه یا مادرشو ببینه مثل داستان های کلیشه ای دیگه اما این اتفاق نیفتاد..من عمو رو برای مارال بد نمیبینم اما در حق خسرو بد کرده و فامیل خسرو هم هست خسرو یا برادرمارال هست یا یک نسبت نزدیک به مارال داره که مارال نمیدونه..