روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت پنجاه و هشتم :
به جلوی آسانسور رسیدیم. درهای فلزیِ ضخیمش بسته بودند و سطح تیرهشان نور راهرو را کدر و خفه منعکس میکرد. چراغ باریکی بالای در ب اسانسور عدد طبقه را نشان میداد؛ نوری سرد که هیچ احساسی در خودش نداشت. صداهای اطراف اینجا جور دیگری بودند؛ قدمها کوتاهتر شنیده میشدند، حرفها زود در فضا گم میشدند، انگار این نقطه مرز بین بخشها بود.
آذر بدون مکث جلو رفت. دستش را بالا آورد و انگشتش
لطفا صبر کنید...

فاطی
1جایی بدون احساس و پراز پوچی..ساخته دست انسان اینجا بوی زندگی نیست..بوی آزادی نمیاد و همه از یک چیز واحددستور میگیرن..این اذیت کننده اس