پارت بیست و ششم :
شاخه‌ای از کنار پایش برداشته و داخل آتش انداخت. بالاخره سر بلند کردم و نگاهش کردم. چشم در چشم شدیم. برعکس تمام این مدت که نگاه ازم می‌دزدید، حالا انگار قصد کرده بود همه را در یک لحظه جبران کند.
در چشمانم زُل زده بود و خیال نگاه گرفتن هم نداشت.
نور آتش روی صورتش افتاده و نور ماه روی موهایش. هنوز خیس بودند. گفتم:
- چرا برای خودتون پتو نیاوردید؟
بالاخره نگاه از من گرفته و چشم به آت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آزاده دریکوندی
1یعنی یه لحظه جدی جدی فکر کردم آقا معلم نیست و پارسائه... فهمیدم نه بابا واقعا آقا معلمه خوشحال شدم😂🫶
۷ ماه پیشنسترن
0من هم همین فکرو کردم😂
۶ ماه پیشلیلی
1زیبابید خوشمان آمد پارت بعدی لطفا😁
۹ ماه پیش♡Boshra♡
1وایی چه زیبااا🤗🤗❤
۹ ماه پیشهانیه
1چقد جالب شد 👌🏻👌🏻
۹ ماه پیشپرنیا
2به به چه پارتی بود 😍😍یه جوری کنار هم قشنگن که نگم 🥰
۹ ماه پیشساناز
2🩶❤️💚🩵💙💛🤎🧡💜🩷🤍
۹ ماه پیشمهلا
2عالی بود 💜💜💜💜💜💜💜
۹ ماه پیشنفس
2امیدوارم هردو مرهم زخمای همدیگه بشن🥹ممنون از نویسنده عزیز بابت پارت زیباتون
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
آمینا
0آقا معلم هم هوایی شده