ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و هجده :
آسمان ظهری که سقف شده بود برای زمین، از پشت شاخه‌های درختان سر به فلک کشیده کم نما داشت؛ اما آفتاب با قدرت خود گذشته از میان شاخه‌ها، درخشندگی بخشیده بود به کلبه‌ی کوچکی که در فضای نسبتاً بازی در وسط جنگل حبس بود. دیوارهای طرح چوب کلبه براق از تابش نور درحالی‌که هرچه به سقف نزدیک می‌شد سایه‌ای روی تنه‌اش می‌افتاد، سایه‌ای که لطفش هیچ نصیب مزدک پایدار نشده بود، او که ساکت و صامت با
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
1پس یاسرم قراره بمیره...