پارت بیست و سوم :
امروز هم مثل تمام این سه روز گذشته بود؛ ساکت، بیروح.
در مرکز نشسته بودم و از پنجرهی کوچکش، به دریا خیره بودم. گوشی در دستم بود و حتی شمارهی دکتر ساسانی را نوشته بودم ولی دستم روی آیکون سبز آن گوشهی موبایلم میلرزید. دلمرده شده بودم حسابی. دُرهان در آی سی یو بستری بود و آن طور که خبر داشتم، حالش خیلی خوب نبود. اینجا اهالی لب دریا برایش نماز شفاعت خوانده بودند و من...
من امیدوار Ø
مطالعهی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
ندا
0نویسنده جان قامت مانا عالی هستی
۸ ماه پیشنگار
1خوشحالم بالاخره رفت پیش روانشناس اخیش ✨✨✨😭😭
۹ ماه پیشلیلی
1چقد قشنگ از درد خودش به درد دیگری توجه میکنه منظورم تیکه آخرش بود عالی زیبا مرسی نویسنده جونم
۹ ماه پیشساناز
0🧡💜🩷🤎💛💙🩵🩶❤️💚🤍
۹ ماه پیشسعادت
0بیچاره نفس........🥹🥹
۹ ماه پیشطلا
0دقیقا منم همین مشکل رو دارم فکر میکنم همه چیز تقصیر منه و اگه یه جور دیگه رفتار میکردم بهتر میشد🥲
۹ ماه پیشمیم
1مثل همیشه ریشه همه مشکلات شخصیتی برمی گرده به خانواده،کمبود محبت و بی توجهی 🥺🙏🏻💚
۹ ماه پیشاسرا
1اینقدرکلمه دکتردیگه نبایدتکرارمیکردبنظرم🙏
۹ ماه پیش
فاطمه علی آبادی | نویسنده رمان
مدل حرف زدنشه دیگه اسرا جان. درست و غلط نداره😅 دیدی بعضیا هی میگن در واقع؛ آدم دیوونه میشه ولی هر کی یه مدلیه دیگه😍
۹ ماه پیشپرنیا
2چقد اعتماد به نفسش پایینه نفس بیچاره،حق هم داشته 😔
۹ ماه پیشاسرا
2دکترازهردرواردمی شدتابگه توباپسرهادرارتباط بودی فایده نداشت🙏
۹ ماه پیشمهلا
2عالی بود 💜💜💜💜💜💜💜
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

آزاده دریکوندی
0طفلی مهبد🥲