تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هشتاد و هشتم :
***
به یاد نداشت چه قدر از آن اتفاق گذشته است، نیم ساعت، یک ساعت یا چند ساعت! سرش به شیشه‌ی ماشین تکیه داده شده و نگاهش به جلو و شلوغی خیابان بود. دیگر صدای آه و ناله‌های بردیا که صورتش کبود و خونی شده و از درد به خود می‌پیچید، به گوش نمی‌رسید، گویی او هم فهمیده بود همه چیز غیرعادی است. برف سطح خیابان‌ها را پوشانده و آسمان گرفته بود. برف پاک‌کن شیشه‌ی جلو تکان می‌خورد و دانه‌های
لطفا صبر کنید...
