پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و پانزده :
-حالتون بهتره خانمِ میرا؟
چشم هایم با آن عدسی های کوچکش دوئل می کرد.
وقتی اینطور خونسردیِ روی اعصابش را می دیدم بیشتر دلم تلافی کردن می خواست.
-نتونستی برگردی نه؟ حیف شد واقعا..
از گودرج خواسته بودم شرط راز ماندنش بین خودم و خودش باشد.
در واقع از اینکه به خواسته اش نرسیده بود و در عوض من را کشانده بود به هچلی که نمی خواستم، حسابی کیفور بودم.
-چطوری باید تحملت کرد حالا
لطفا صبر کنید...
