پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و یازده :
-خب فکر می کنم کاملا حق با ایشون بوده. نتیجه ی تلاش هر کسی برای خودشه. نه اینکه دو دستی تقدیم کس دیگه ای کنه. از طرفی خود شما می دونید که ایشون می تونن دوباره به کار و پروژه برگردن. اِم اِس قابل کنترله. سال ها یک فرد می تونه باهاش زندگی عادی داشته باشه.
دست پشت کمرش گره زد و از من فاصله گرفت.
سمت دیگر اتاق و روبه روی پنجره اش ایستاد.
-درسته. به شرط اینکه خود میرا بخواد. من اونقدر با
لطفا صبر کنید...
