ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و پانزده :
آسمان غروب سقف بالای سر نیکو بود که دست به سینه در آن مانتوی کوتاه جلو بسته‌ی مشکی که دو آویز بافت از شانه‌هایش تا روی سینه تنها طرحش بود و شلوار کتان همرنگ سفیدی کفش‌های اسپرت و شال نازک روی موهای آزادش، در پیاده‌رویی قدم می‌زد که آدم‌های مختلفی شلوغش کرده بودند. نگاه قهوه‌ای سوخته‌اش چرخیده روی چهره‌ها گاهی حتی به دنبال کسی تا پشت سرش هم کشیده می‌شد، فکر می‌کرد به هرکدام با مشک
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظرده
2به جای این مافیا بازی نیکو می رفت دادگاه دوروز درهفته حق ملاقات دخترشو می گرفت 😅
۶ ماه پیشمهسا
3نیکو از همون اولش یه احمقه بازنده بود که فقط زندگی رو واسه همه پیچیده و تلخ و سخت و خطرناک کرد....
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
1یعنی از همون اول از نیکو بدم میومد...تنها دختر خوب این رمان که اخلاقاش از همه بهتره مهدخته...بقیه شون دیگه....وای واقعا اعصابمو خورد میکنن
۷ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
اونم احتمالا واسه اینه‌که تا حالا خطایی نکرده، بقیه همشون کنار خوبی از بدی‌هاشونم رونمایی کردن
۷ ماه پیشفاطمه ❤️
1نیکو چقدر عوضی شد💔 بامداد بیچاره 😢
۸ ماه پیشتیسراتیل
2باورم نمیشه ینی حاظر شد هویت بامدادو برای ایرج فاش کنه فقط بخاطر رسیدن به دخترش، به چه قیمتی؟ به قیمت نابودی بامداد اه نیکوی احمق
۸ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
یعنی رسما بازی با جون بامداد، نیکو ریسک وحشتناکی کرد..
۸ ماه پیشفیونا
1واایی نیکوو! قطعا زده به سرش که با وجود دونستن گذشته ایرج، از «همکاری موفق» باهاش حرف می زنهه:) به نظر من که این به اصطلاح همکاااری به ضرر همه ست
۹ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
نیکو بد راهی رو انتخاب کرد...
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
صدف
1نیکوی احمقققققق هرچی بگم کمه