ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و سیزده :
خورشید، چشم آسمان بود و چون با طلوعی گشوده شد، روزی از خردادماه بهار این ناجوری آغاز شد. صبح آرامش‌بخشی بود، تنها آواز پرندگان سکوت را شکسته و اهالی روستا خاموش؛ هریک شده بودند نماینده‌ی سکوت که باخته بود پیش آواز صبحگاهی پرندگان. عطر دلپذیری در هوای پیچیده، انگار هوا آلوده به گرد بود؛ اما عطرش خوشایند. رایحه‌ی شیرینی در هوا پیچیده بود، خورشید با آمدنش عطری خوشی زده به زمین، آفتاب هم
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
نظرده
1مهدیه جان بسیار لذت میبرم از این قلم زیبا و روان داستان پر از سوپرایزه بسیار عالی متشکرم