پارت چهل :

فصل سی
قولم را شکسته بودم، اما هنوز طبقِ قوانینِ سِنت بازی می‌کردم.
سپیده‌ی صبح پشتِ تپه‌ها رنگ می‌باخت و من در شکافِ بین دو ساختمان، چشم به پل دوخته بودم. اگر حساب‌وکتابم درست بود، چکمه‌های سِنت باید هر لحظه روی تخته‌های چوبیِ پل به صدا درمی‌آمد تا خودش را به میخانه‌ی «گریف» برساند. یادم بود که در دورانِ کودکی، اگر روی دریا نبودیم، او عادت داشت قبل از طلوعِ آفتاب چای صبحگاه

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲۸۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • اکرم بانو

    0

    بدجنسیه که باخودم فک کردم چرا به پدرش نگفت هزارتا سکه؟😂🤦

    ۳ ماه پیش
  • پرنیا

    0

    زولا دیگه چه زهر چشی گرفته که با پول ام راضی نشدن

    ۷ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️