اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت صد و بیست و پنجم :
توفیقی مقابل در چوبی ایستاد و آن را کوبید اما پاسخی دریافت نکرد. آنجا چهارمین خانه از کلفت های گمشده عمارت بود که کاملا تخلیه شده بود. عصبانی از این همه سر درگمی محکم تر از قبل و متمادی در را کوبید.
در خانه همسایه باز شد و پیر زنی سرش را از میان در بیرون آورد
_ نیستن الکی خودتو خسته نکن.
توفیقی دست از در زدن برداشت و گفت :
_ کجا رفتن؟ کی برمی‌گردن؟
پیر زن چادرش را زیر گلویش مح
لطفا صبر کنید...
ملیسا
2عمه جان خواهشا یکم سر عقل بیا🤝