پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهارم :
بدون هیچ حرف خاصی آن را روی میزش قرار دادم و باز توجهم به روبه رو جلب شد.
پا روی پا انداختم و زیر چشمی دیدم که دستش برای برداشتن بطری دراز شد و متاسفانه باز زمین افتاد.
این بار خودش خواست خم شود، اما اقدام من سریعتر بود.
تا بخواهد بجنبد، بطری مقابلش قرار گرفته بود.
باز هم بی هیچ حرفی.
آن لحظات تنها هدفم کمک بود و البته سفارشی که گودرج برای نامساعد بودن حالش داده بود.
پ
لطفا صبر کنید...
