رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و دوازده :
باکشیده ای که مادرم به صورتم زد،یک طرف صورتم انگار گرُ گرفت:
_با اشک لب زدم:
_شما منو..
شما منو زدید؟؟
مادرم با عصبانیت جواب داد:
_آره...
زدم...
زدم تا بفهمی که انقدر نباید بچه باشی،نباید انقدر با مغز نابکارت تصمیم بگیری!
اصلا تو چقد سن داری بچه که رفتی عاشق پسر مردم شدی!هان.
در سکوت گریه میکردم و گفتم:
_واقعا مادر شما فکر میکنی من بچه ام!آره؟؟فکر میکنی من با شما
لطفا صبر کنید...
