ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و چهارم :
سحرگاه یکم خردادماه بود و رامدخت خفته با آن هاله‌ی محو روشنایی پنهان در دل آسمان بر چهره‌اش که رخ‌پوشانش شده بود گرگ و میش هوا. خفته بود و در عالم رویا بیدار، آسمان رویایش گرگ و میش بود و نسیمی چون هوایی که پرده‌ی حریر و سفید را به لطف باز بودن پنجره به رقص واداشته بود، خنک و جریان زندگی از نفس نسیم قابل حس بود، قابل لمس، قابل درک. از تمام عمارتی که در انتظار روشن شدن هوا به حکم طلوع بود،
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
نه بابا مهدیارو چه به مربی پیانو😂
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
1انگاری بعد از مهدیار،فقط رازان تونسته خوشحالش کنه🥲
۸ ماه پیشاوه یس
2طبق شروع این فصل درمانم حضور داره و قراره پیانو بزنه پس اگ اینطوره ایرج نمیشناستش؟؟
۸ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
باهم که روبرو بشن چرا.. میتونه بشناسه
۸ ماه پیشاوه یس
1چه شود😎
۸ ماه پیشفیونا
2زلزله ی عشق پایان یافته و ویرانی اش برای مزدک مانده بود، تا خود ابد.» مزدک طفلک🥺💔 اون آرزو که به رامی هدیه داد چی بود؟
۱۰ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
اینکه بدونیم چی بود بستگی به این داره که خود رامی کی شیشه رو باز کنه..
۱۰ ماه پیشفیونا
1دیالوگ پایان بندی خانم رحمتی که داشت می گفت زجر انتظار آدم رو پوسیده می کنه هم جالب بود
۱۰ ماه پیشفیونا
1رامی تولد پارسالش برای بچه های روستا کادو خریده چه قشنگ🥹🫶🏻
۱۰ ماه پیشفیونا
1هوشیار جان روز تولد رامی وارد میدان می شود✨:)) هدیه ی رازان چه قشنگ بوودد🫠🤍
۱۰ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
مهسا
1نگو که مهدیار در نقش هوشیار رفیق پویا قراره به عنوان مربی به رامی پیانو یاد بده😂