ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و یک :
شب ساکتی بود، هنوز تا نیمه‌شب مانده؛ اما شهر خلوت و ساکت بود. این خلوت بودن و سکوت شهر آرامش نداشت، ذوق کور می‌کرد. انگار کسی در این شهر کوچک زندگی نمی‌کرد، انگار رامدخت تنها کسی بود که نشسته روی صندلی کنار کسری رو به مقصدی می‌رفت که از شهر هم خلوت‌تر و ساکت‌تر بود. سرش را تکیه داده به صندلی، نگاه به خیابان دوخته بود که کسری با توقف پشت چراغ قرمز نیم‌نگاهی به آرامش رخ او انداخت. سنگینی
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
1متاسفم رازان،ازتوهم خوشم نمیاد😂😔ولی خب چجور رازان میخواد احساساتشو نابود کنه؟نابود که فکر نکنم ولی تغییرو چرا...