سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هشتاد و پنجم :
با تشر اسمم رو صدا زد.
- دانیال!
نیشم رو باز کردم.
- جون دانیال، دانیال فدات شه.
دستم رو دور گردنش انداختم.
- دانیال داره واسه ننه‌ش عروس میاره؟
دستم رو پس زد.
- به من نگو ننه!
محکم گونه‌ش رو بوس کردم.
- باشه مامی!
ازش دور شدم و به سمت پله‌ها رفتم.
- شام خوردی؟
تا بحث شام رو کرد، شکمم صدای قار و قوری از خودش در آورد.
- نه!
ای فاطی بی‌ادب...
حتی تعارف
لطفا صبر کنید...
