سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هشتاد و دوم :
تا جایی که سی و دو تا دندوم مشخص باشه.
چشم‌هام رو ریز کردم تا واکنش فاطمه رو ببینم.
لباش رو غنچه کرده بود.
تف!
دختر مردم رو از راه به در کردم.
با یه تک سرفه صدام رو صاف کردم.
- چطور بود؟
با صدایی که رگه‌های خنده توش پیدا بود گفت: عالی!
لحنم شیطون شد.
- قند تو دلت آب شد نه؟
سرش رو تکون داد.
- چجورم...
یهو انگار یادش اومد تا چند دقیقه پیش می‌خواست که برم تا ک
لطفا صبر کنید...
