سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هفتاد و پنجم :
صهیب با دیدن محمد و بهتره بگم بیشتر با دیدن من کنار محمد، رنگش مثل گچ سفید شد و نگاهی به نیان انداخت.
نگام رو روی نیان سوق دادم و نیان با دیدن من، بدتر از صهیب شد.
لبخندی رو لبم نشوندم که با همون لبخند تیکه پارهش کنم.
آروم بدون اینکه اونا متوجه بشن چیزی به محمد میگم گفتم: بگو بیان رو میز ما بشینن!
کاری که گفتم رو انجام داد و صهیب و نیان آروم به سمت ما اومدن.
نیان چشماش قشنگ تØ
لطفا صبر کنید...
