پارت دویست و یک :
دلم میخواهد سرم را روی شانههای مادرم بگذارم و تا میتوانم برایش حرف بزنم. تلفن همراهم را برمیدارم و شماره مادرم را میگیرم بوق میخورد و بوق میخورد، زنگ میخورد و زنگ میخورد اما کسی آن را برنمیدارد.
خیال میکنم که مادر در مشغول کاری است و نمیتواند جواب تلفنم را بدهد. اولین قطره اشک دلتنگی که شروع به باریدن میکند دیگر دست خودم نیست با صدای بلند داد میزنم. <
لطفا صبر کنید...
