پارت صد و هشتاد و یک :
آرش میبرد، می‌دوزد و امان نمی‌دهد. تنها چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که باید کاری کنم بنابراین با صدایی که در آن نیاز موج می‌زند، می‌گویم:
-میشه قبل از اینکه حکم برای من ببرین، داوین رو ببینم. باور کنین که من کاری نکردم. من نه شما، نه پدرتون و نه این آقا رو نمی‌شناسم.
قادر با لحن بسیار زشتی می‌گوید:
-غلط کردی زنیکه‌ی آشغال. اگه راست میگی، پس این آقا توی اتا
لطفا صبر کنید...
