نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت شصت و پنجم :
در حال نگاه کردن به صفحهی لبتاب و چرخاندن موس، گوشی را برداشت. نگاهی به شماره انداخت و رد تماس داد. اما دوباره صدای زنگ تلفن بلند شد. اینبار گوشی را جواب داد: الو!
نفهمید چه شنید. از جواب پدر نشنیدههایش تقریبا معلوم شد:
-کار دارم خُب. حرفای توام معلومه!
لحظهای سکوت کرد و گفت:
-روتو کم کن. یهو دیدی پا شدم اومدم زدم تو دهنت.
دوباره سکوت و یکدفعه، پدرش از جا بلند شد:
لطفا صبر کنید...

م
1بد شانسی همون شد که نباید،دلم برای هردوشون سوخت،هیچکی درکشون نمی کنه 😔🙏🏻🖤