پارت صد و هفتاد و هفتم :
قادر که از در بیرون می‌رود، نفس راحتی می‌کشم. شاید این نفس راحتی که می‌کشم کار خیلی زیاد جالبی نباشد اما من از بودن در کنار تو نمی‌ترسم. هنوز ساکت هستی و من منتظرم تا حرف بزنی ولی حرف نمی‌زنی.
برخلاف همیشه که من حرف می‌زنم، اکنون من هم مثل تو سکوت می‌کنم. فکر می‌کنم که این سکوت به هر دو نفرمان این اجازه را می‌دهد که مسئله‌ای به وجود آمده را هضم کنیم. عاقبت صبر من سر می‌آید
لطفا صبر کنید...
