تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هفتاد و ششم :
پگاه لبخند محوی زد، حق نداشت بگوید نه؛ اما می‌خواست تنها باشد، می‌خواست فکر کند که امشب را چگونه پشت سر بگذارد.
- پیاده میرم، میخوام تنها باشم، باید فکر کنم.
پگاه رک بود، دروغ نمی‌گفت یا خودش را در معذوریت قرار نمی‌داد.
- پس تا دم در که می‌تونم باهات بیام. یا نه؟
پگاه سر تکان داد و پایدار قدمی به جلو برنداشته بود که پیامی برای گوشی‌اش آمد. با روشن شدن صفحه‌ی آن به پیامی که
لطفا صبر کنید...
حدیث
0خیلی عالیه، حض کردم از خواندنش