تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و نهم :
نگاهِ تیرهی پایدار، پگاه را پایید و با برگشت و باز کردن در توسط او، چراغ داد و دست تکان داد. خنکی هوا با رایحهی یاس به جا مانده از پگاه موجب شد دستی به پیشانیاش بکشد و آرام بگوید.
- درست میشه پگاهِ ادیب!
حال اینکه چطور میخواست درست کند را نمیدانست؛ فقط در همین حد را میتوانست قول دهد که با برگشتاش پس از ده سال اندکی از بار زندگی را از روی دوش این خواهر برخواهد داشت. ماشین را
لطفا صبر کنید...
