تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و ششم :
نگاه تیرهی پایدار، حول صورت او چرخید و حس کرد ضربان قلبش شدت یافت. دیدن این خانواده، وقت گذراندن با پگاه و ارتباط با این دختربچه، یک روز از روزهای زندگیاش را کمتر میکرد.
- آقای ذاکری...
سحر نگاهش را به خالهاش دوخت و پایدار کلام او را برید.
- هر چی که دوست داری و بهم بگو! به خالت نگاه نکن!
سحر نگاهش را از پگاه گرفت و آهسته گفت:
- میخوام برم خونمون!
دلش خیلی چیزها میخوا
لطفا صبر کنید...
