دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و چهل و هفتم :
جاوید همچنان در سکوتی سنگین خیره مانده بود به لاله، حرف‌های پوران اگرچه حقیقت بود، اما جاوید قصد نداشت در موردش فکر کند. سکوتس که طولانی شد، پوران دستش را روی شانه او گذاشت. جاوید سر چرخاند و نگاهش کرد. میان نگاهش جنگی بزرگ برپا شده بود. لب زد:
ــ ببین جاوید...
مکث کرد، برای دیدن صورت جاوید باید سربلند می‌کرد، جاوید اجازه نداد حرفش را تمام کند و گفت:
ــ از بچگی تا الان با لاله بود
لطفا صبر کنید...
