اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت نود و هشتم :
جارو را کنار دیوار گذاشت. متفکر دستی به چانه اش کشید و توی حیاط قدم زد.
_ چرا خودم بهش پی نبرده بودم؟ این یعنی امیر ارسلان هنوزم بیماره اما دارویی که پیدا کردم داره درمانش میکنه.
سرش را بالا گرفت و به در عمارت چشم دوخت
_ درمون رو پیدا کردیم اما از دلیل درد غافل شدیم.
اخم ظریفی میان ابروهایش نشاند و لحظه ای مکث کرد. سپس با عجله به سمت اتاق رفت.
نوشین توی اتاق نشسته بود. یک آینه

لطفا صبر کنید...

سحر
0مرسی نویسنده جان چه پارت طولانی کیف کردم عالی عالی