گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت سی و ششم :
نور لرزان اتاق دوباره ثابت شد؛ اما وحشتی که در چهره‌ی مادر مانده بود، از بین نرفت.
مایا خم شد و آرام دستان مادر را از روی دستش جدا کرد.
مادر به سقف خیره ماند؛ نگاهش ثابت و شکسته شده بود. لب‌هایش بی‌صدا تکان خوردند، انگار چیزی را می‌جَوید قبل از اینکه اعترافش کند. سپس در لحظه‌ای که نفسش کوتاه شد، زیر لب گفت:
-باید… از کشو… برش داری…
مایا جلوتر رفت تا بهتر بشنود.
-چی رو؟ ک
لطفا صبر کنید...
