پارت پنجاه و نهم :

لحظه‌ای سکوت میانمان نشست؛ سکوتی چنان سنگین که انگار می‌توانستی وزنش را روی شانه‌هایت حس کنی. نگاهش هنوز روی زمین قفل بود، اما من خوب می‌دیدم چطور خطوط چهره‌اش از ناراحتی جمع شده‌اند. گفتم:
_سامیار… چرا ناراحتی؟
مثل همیشه، تلاش کرد پشت آن ظاهر بی‌تفاوتش پنهان شود.
_ناراحت نیستم، خانم.
اما صدایش، لرزش گوشه لبش و نگاه فراری‌اش هر سه، فریاد می‌زدند که هست. آهسته گفتم:

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۳۳۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️