اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و نهم :
لحظهای سکوت میانمان نشست؛ سکوتی چنان سنگین که انگار میتوانستی وزنش را روی شانههایت حس کنی. نگاهش هنوز روی زمین قفل بود، اما من خوب میدیدم چطور خطوط چهرهاش از ناراحتی جمع شدهاند. گفتم:
_سامیار… چرا ناراحتی؟
مثل همیشه، تلاش کرد پشت آن ظاهر بیتفاوتش پنهان شود.
_ناراحت نیستم، خانم.
اما صدایش، لرزش گوشه لبش و نگاه فراریاش هر سه، فریاد میزدند که هست. آهسته گفتم:
لطفا صبر کنید...
