اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و هشتم :
شبی که از تهران دل کندیم، همان شبی که تولد آزیتا بود و حادثه‌ای هولناک بر زندگی‌مان سایه انداخت، خیال می‌کردم پایان همه‌ی رنج‌ها نزدیک است و آرامش دوباره در جانم خانه خواهد کرد. چه ساده بودم! چه من، برفین، با آن نیروی عجیب و غریب، و چه آدمی عادی، هیچ‌کس در این دنیا به آرامش مطلق دست نمی‌یابد.
تصویر کودکان معصوم و بیمار، حتی برای یک لحظه از مقابل چشمانم کنار نمی‌رفت. قوانین این جه
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0مثل همیشه عالی بود خسته نباشید ممنون