پارت صد و پنجاه و ششم :
ثانیه‌ها برایم به کندی سپری می‌شوند. سعی می‌کنم که عادی رفتار کنم و اجازه ندهم که التهاب درونم مشخص شود. با هزار تمنا از پاهایم می‌خواهم که حرکت کنند. میزی که داوین برای نشستن انتخاب می‌کند، درست کنار میز توست. داوین صندلی را کنار می‌کشد تا بشینم. نگاهت متفکر است و روبرویت می‌نشینم. دستی به شالم می‌کشم تا شاید بشود کمی به خودم مسلط شوم.
این بازی کار من نیست. اینجا نش
لطفا صبر کنید...
