فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت صد و پنجم :
با دلی مملو از غصه و دلتنگی و بی‌میل با گوشزد پرستار از اتاق آی‌سی‌یو بیرون رفت. به محض اینکه چشمش به خانم سهرابی که به همراه سیاوش و رعنا منتظرش بودند، افتاد، گریه‌اش را از سر گرفت و به آغوش خانم سهرابی پناه برد.
- مینو جون! دلم پر از غصه‌ست، چرا دردهام تموم نمیشه؟
خانم سهرابی دستانش را به دور تن دخترک حلقه کرد و او را به خود فشرد و پابه‌پایش گریه کرد.
- صبوری کن گلم! صبور ب
لطفا صبر کنید...
