پی یار به قلم الهام فتحی
پارت پنجاه و نهم :
صدای بلند و عصبی بابک، من را به بیرون از پاراوان کشاند با اعصابی متشنج تر از یک ساعت قبل.
باید دوباره می رفتم بیرون.
باید این آتشی که به تنم نشسته و به جای خاموش شدن، هر لحظه شعله ور تر می شد را جوری به خفگی می کشاندم.
-عباس فقط اینو بدون، فریال دیگه صبرش تموم شده.
گفت و از جلوی دیدم پنهان شد. من هم همین طور بودم.
بی تاب و بیقرار همراهی اش.
چرا کسی من را درک نمی کرد؟ چ
لطفا صبر کنید...
