پی یار به قلم الهام فتحی
پارت پنجاه و هشتم :
خودش هم مجبور شده بود تا مدت ها لباس آستین بلند بپوشد که از گیرهای مامان آذر در امان باشد.
نفسم را با پوفی حرصی بیرون دادم.
کلاه را بیشتر روی موهایم کشیدم و غرو لند وار نالیدم.
-جهنم و ضرر..بگو چی می خوای؟
خوش خوشانش شده بود.
چند تا بشکن ریز آمد و دست به چانه اُرد داد.
-موقع برگشتن من میام جلو. چون واقعا حوصله ی نشستن پیش دو تا بچه رو ندارم. بابک با خودت که راضیش کن
لطفا صبر کنید...
