پی یار به قلم الهام فتحی
پارت پنجاه و هفتم :
یک ستون برق در نزدیکی اش بود که من تکیه زده بودم به آن و پلک هایم دلش نمی خواست جز آسمان و ماه نصفه ای که از میان انبوه ابرها تنها رد ضعیفی از آن پیدا بود، به چیز دیگری بنگرم.
-فکر کن بهناز یه بچه تو همین سال های اول عمرش از دیدن محروم باشه. اونم سر نمی دونم بی دقتی، بی کفایتی، محرومیت، بی پولی یا چی..
-واقعا مطمئنی می خوای بیاریشون؟ بابک که تا فهمید کلی سر و صدا کرد.
نیشخندم
لطفا صبر کنید...
