روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت بیست و ششم :
با تمام ترس و لرزی که تا عمق مغزم نفوذ کرده بود درست مثل ریشههای گیاه پوسیده یخزدهای که درون سرم پیچیده بود، تنها توانستم سرم را پایین بیندازم و صدایی که بیشتر شبیه نالهای خفه بود تا کلمه های واضح را از گلوی خشک و لرزانم بیرون بدهم:
— هیچ… هیچکس… مانی… هیچ همکار… چی داری میگی؟
سنگینی نگاه مانی را روی شانههایم حس میکردم؛ انگار وزن یک جسم واقعی روی استخوانهایم گذا
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۴۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...

زری گلی
1😨 مانی نزنه دختر رو بکشه😨