پی یار به قلم الهام فتحی
پارت پنجاه و پنجم :
بهناز آمد و صندلی کنار دستم جا خوش کرد.
خیلی ها به پزشک زن نیاز داشتند و چقدر جاها که خودش یک تنه این مسئولیت را پذیرفته بود.
امروز هم حسابی کمکم کرد تا بخیه ی دست یکی از بچه ها را بزنم؛ از بس که گریه کرد و تکان خورد.
-اینه، برادرم.
نگاهم برگشت به سمت پسر که بخشی از پیراهنش درون شلوار رفته و بخشی بیرون بود.
-من صنوبرم. من تو سایت بهتون درخواست دادم که بیاید.که هم این م
لطفا صبر کنید...
