اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت هشتاد و پنجم :
میدونم پشت چهره آدمی که همه رو با تلخی از خودش دور میکنه کسیِ که یه زمانی صدای خنده ها و بازیگوشیش کل این عمارت و برداشته...کسی که شب های زیادی از پنجره اتاقش به ماه نگاه کرده و افسانه ای که مامانش براش تعریف کرده رو مرور کرده.
چهره امیر ارسلان همچنان بدون حالت بود. اما چشمهایش میسوخت و فکش منقبض شده بود. آنقدر که می‌شد عضلاتش را دید.
ماه چهره کنارش نشست و به آرامی گفت :
_ همچین آ
لطفا صبر کنید...
پریا
0مگه میشه یه آدم خشن انقدر کنار کسی که دوسش داره آروم باشه.وای واقعا هرچی بیشتر میگذره بیشتر برای ماه چهره و امیر ارسلان ضعف میرم🫠