فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت نود و دوم :
***
هنوز صدای آژیر آمبولانس میان سرش اِکو میشد. مضطرب و پریشان پشت درِب بخش مراقبتهای ویژه همچون مرغ پر کنده اینسو و آنسو میرفت و بیصدا گریه میکرد. بابت استرس افتاده بر جانش، قلبش آرام و قرار نداشت و گویی ته حلقش نبض میزد. خسته شد و به دیوار تکیه داد. یک آن هقهقش اوج گرفت. به این اندیشید چرا خوشی برای او پایدار نبود؟! دلش نمیخواست دو مرتبه عزیزی را از دست بدهد. دلش نمیخواØ
لطفا صبر کنید...
