پارت دویست و پنجاه و یک :
چشمام رو از چهره آوا دزدیدم، سرم رو انداختم پائین و پلک بستم. حس می‌کنم گناهکارم. و اینکه از خط قرمزها گذشتم.
راه برگشتی وجود نداره، ته دلم خبر دارم هرچقدر هم که بخواد بگذره، حسم بهش عوض نمیشه. باید چی‌کار کنم؟
صدام می‌لرزه و سعی دارم کنترلش کنم:
- من در قبالت مسئول بودم، نباید از هیچ مرزی بگذرم آوا. حتی اگه نتونم تا آخر عمرم فکرت رو از سر بیرون کنم.
- تنها کاری که کردی، ای
لطفا صبر کنید...
آمینا
2همه سامون میگیرن ولی میترسم برای آرمان و سام اتفاقی بیفته