پارت بیست و ششم :
شب که فرارسید، بوی آن ماده هنوز در خانه مانده بود. مادرم همۀ پنجرهها را بست. گفت باد از کوه بوی سنگ میآورد و خواب را میدزدد؛ ولی من از قاب کوچک بالای اجاق هنوز میدیدم که مه بر دامنه میلغزد و شعلههای کوچک در میان خارها نفس میکشند.
پدرم دیر آمد. با سردوشی خاکی نظام و چشمهایی که انگار از دود پر بود. در جعبه را باز کرد. چیزی را درونش گذاشت و قفل را سهبار چرخاند. از گوشۀ ایوان صد
مطالعهی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۲۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظر خود را ارسال کنید
برای اینکه بتوانید نظر خود را ارسال کنید، لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود در سایت شوید. همچنین میتوانید اپلیکیشن «دنیای رمان» را روی گوشی خود نصب کنید و از داخل اپلیکیشن، نظر خود را ثبت کنید.
لطفا صبر کنید...
محیا
0شیمیایی شدن یعنی؟