رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و نود و هفتم :
هم سپند و هم اردوان،دونفری اون ها حرف هاشون رو بهم زدن و از خونه بیرون رفتن...
برای منه زجرکشیده،سخت بود...
سخت بود باز هم تحمل رنج رو،اما این دفعه باید جور دو نفر رو میکشیدم،اردوان که پسرم و پاره ی تنمه،و سپندی که تازه بهش رسیدم و همسرم بود..
نمیدونم،توی دو راهی سختی قرار گرفته بودم،چونه ام از بغض سنگینی که توی گلوم نشسته بود،لرزید وگفتم:
_نرگس من باید چیکار کنم؟؟من باید طرÙ
لطفا صبر کنید...
