پی یار به قلم الهام فتحی
پارت چهل و هشتم :
فریال دستش را گرفت و کنار خودش نشاندش.
رنگ و روی پدر و دختر عین هم بود.
جلوی پایش روی زانو نشستم و کف هر دو دستم روی رانش نشست.
-دایی من جز شرمندگی چیزی ندارم بهت بگم. می خواستم همراش برم داخل، هزار تا بهونه ردیف کرد. حلالم کن!
یک دستش شانه ام را فشرد.
بعد هم با هدایت دست دیگرش بلندم کرد.
-ربطی به تو نداره. این دختر سرتق و لجبازه. همینه که دلشوره هام واسش تمومی نداره
لطفا صبر کنید...
