پی یار به قلم الهام فتحی
پارت چهل و هفتم :
پتو را تا روی سینه اش بالا کشیدم.
فِر های آشفته اش کل پیشانی و یک چشمش را پوشانده بود.
بخشی از آن آشفته بازار را هم به کناری زدم و باز گفتم.
-آروم میشی تا صبح. تحمل کن! تازه مرفین زدن بهت. اثر می کنه کم کم.
-عباس؟ فرانک چی شده؟
صدای دایی باقی مانده ی قوت پاهایم را برد.
از شرمندگی توان نگاه کردنش را نداشتم و نمی شد خبردارشان هم نکنم.
جانم به لب رسید تا گفتم چه بر سر
لطفا صبر کنید...
