گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت بیست و هشتم :
راهروی دانشکده خلوت بود. صدای قدم‌هایش میان دیوارهای سفید طنین می‌انداخت. شماره‌ی اتاق‌ها را یکی‌یکی نگاه می‌کرد تا بالاخره روی قطعه چوب منبت کوچکی، نوشتۀ ظریفی دید:
«شهریار رضوی- استاد طراحی»
در نیمه‌باز بود. بوی رنگ روغن و صمغ چوب، در هوا پیچیده بود. آرام در زد.
صدایی بم و آرام گفت:
–بفرمایید، بازه.
مایا قدمی به داخل گذاشت. استاد پشت میز بزرگی از چوب بلوط ایستا
لطفا صبر کنید...
