گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت بیست و ششم :
باران هنوز از شب پیش نم‌نم می‌بارید. خیابان‌های اطراف دانشگاه بوی خاک خیس‌خورده می‌دادند و برگ‌های زرد، زیر کفش‌های مایا خرد می‌شدند. هرچقدر نزدیک‌تر می‌شد، ضربان قلبش تندتر می‌زد.
تابلوی بزرگ ورودی «دانشکده‌‌ی هنر» در مه صبحگاهی محو بود. نگاهش از روی چهره‌های پراکنده‌ی دانشجوها گذشت؛ اما ذهنش تنها یک نام را تکرار می‌کرد: نوژن.
سردی هوا تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود.
لطفا صبر کنید...
